اولين روزهايي كه امام رضا(ع) به «مرو» رسيده بودند، در يك روز جمعه، مردم در مسجد جامع جمع شده بودند كه بحث درباره «امامت» در گرفت. هركسي حرفي مي‌زد و با آن يكي مخالف بود. از اينجا به بعدش را از قول «عبدالعزيز بن مسلم» بخوانيد كه از ياران امام(ع) بوده است:
«من خدمت آقايم رفتم و گفتگوي مردم را به عرضش رساندم. او لبخندي زد و فرمود: «اي عبدالعزيز! اين مردم نفهميدند، فريب خوردند، و از آراي صحيح غافل شدند. پيامبر از دنيا نرفت تا آنكه نشانه‌هاي دين را براي امتش بيان كرد. راه ايشان را روشن ساخت و علي(ع) را به عنوان پيشوا و امام منصوب كرد. امام است كه حلال خدا را حلال و حرام او را حرام كند، حدود خدا را به پا دارد، از دين خدا دفاع كند و با حكمت و اندرز و حجت رسا مردم را به طريق پروردگارش دعوت كند. امام نور روشن و ستاره‌اي است راهنما در شدت تاريكي‌ها و رهگذر شهرها و كويرها و گرداب درياها، امام آب گواراي زمان تشنگي و رهبر هدايت كننده و نجات‌بخش از هلاكت است. امام آتش روشن روي تپه است، وسيله گرمي‌سرمازدگان و رهنماي گمشدگان است. هركه از او جدا شود هلاك شود. امام ابري است بارنده، باراني است شتابنده، خورشيدي است فروزنده، سقفي است سايه دهنده، زميني است گسترده، چشمه‌اي است جوشنده بركه و گلستان است. امام همدم و رفيق، پدر مهربان، برادر برابر، مادر دلسوز به كودك، و پناه بندگان خدا در گرفتاري و سختي است. امام امين خداست در ميان خلقش و حجت او بر بندگانش و خليفه او در بلادش. امام، يگانه زمان خود است. كسي به هم‌ترازي او نرسد، دانشمندي با او برابر نباشد و جايگزين و مانند و نظير ندارد. همانا چون خداي عزوجل، بنده‌اي را براي اصلاح امور بندگانش انتخاب كند، سينه‌اش را براي آن كار باز كند و چشمه‌هاي حكمت در دلش بگذارد و علمي‌به او الهام كند كه از آن پس در پاسخي نماند و از درستي منحرف نشود. پس او معصوم است و تقويت شده و با توفيق و استوار شده و از هرگونه خطر و لغزش و افتادني در امان است. خدا او را به اين صفات امتياز بخشيده تا حجت رساي او باشد بر بندگانش و گواه بر مخلوقش و اين بخش و كرم خداست كه به هركه خواهد عطا كند و خدا داراي كرم بزرگي است.»