عده‌اي براي ديدن امام به خراسان آمدند. به در خانه حضرت كه رسيدند، اجازه ورود خواستند و به خادم امام گفتند:‌ به امام بگوييد كه گروهي از شيعيان مي‌خواهند خدمتتان برسند. امام فرمودند: «بگو بازگردند. من كار دارم!»

آن‌ها يك ماه در خراسان ماندند و هر روز دو بار به در خانه امام مي‌آمدند و تقاضاي ملاقات مي‌كردند و امام آن‌ها نمي‌پذيرفت.بالاخره به امام پيغام دادند: «ما شيعه اميرالمومنين(ع) هستيم و از راه دوري آمده‌ايم و اگر حضورتان نرسيم، با شرمساري به وطن خود باز خواهيم گشت.»
امام اجازه داد. وقتي وارد شدند،از امام گلايه كردند كه «چرا مي‌خواستيد ما را از ديدن خود محروم كنيد؟» امام فرمود: «شما ادعا مي‌كنيد شيعه ما هستيد. واي بر شما! شيعه علي(ع)، امام حسن(ع) و امام حسين(ع) و سلمان و ابوذر و مقداد و عمار و محمدبن ابي بكر بودند كه حتي يك گناه نكردند، ولي شما بسيار گناهكار هستيد و در واجبات خود كوتاهي مي‌كنيد. اگر مي‌گفتيد از محبان شما هستيم،ردتان نمي‌كرديم.» آن‌ها كه به اشتباه خود پي برده بودند، گفتند: «استغفار مي‌كنيم و مي‌گوييم كه دوستدار شما هستيم.» وقتي به خطاي خود پي بردند امام يكايك آنان را به آغوش كشيد و فرمود: «بالاتر بياييد» و آن‌ها را نزد خود نشاند.آن گاه از خادم خود پرسيد: «چند بار آمدند؟» گفت: «60بار.» امام فرمود: «تو نيز 60 بار نزد آنان برو و سلام مرا به آن‌ها برسان و حوائجشان را برآورده كن.»