مامون شمشیر زهرگین گذاشته بود روبه‌رویمان‌. قول گرفت ازمان که هرچه بگوید انجام دهیم. به هیچ کس هم نگويیم. ما قسم خوردیم.

قرار شد برویم حجره امام و تکه تکه‌اش کنیم. جایزه هر کداممان 10 سرزمین سبز‌. امام به پهلو خوابیده بود که وارد حجره‌اش شدیم‌. زمزمه دعایش را می‌شنیدیم‌. امام را که دیدم دستم لرزید‌. شمشیرم افتاد ولی 29 نفر دیگر حمله کردند.
صبح‌، مامون پابرهنه با لباس خواب از حجره پرید بیرون و گفت: «‌عزا بگیرید که ابالحسن را کشتند». وارد حجره امام که شدیم صدای زمزمه‌اش می‌آمد هنوز.
صدای امام بود. از خوشحالی افتادم روی زمین.
بلند شو، صبح می‌خواستند نور خدا راخاموش کنند. اما خدا نورش را روشن‌تر کرد.
مامون می‌لرزید. رگ‌های خونی چشمانش بیشتر از همیشه پیدا بود.
مامون پا برهنه بود. به سر و صورتش می‌زد. ریش هایش را می‌کند و گریه می‌کرد. مضطرب بود و سر‌گردان‌. آمد بالای سر امام. امام چشم ها را باز کرد.
یا ابالحسن! به خدا نمی‌دانم کدام مصیبت بر من سخت تر است‌. دوری و جدایی از تو یا حرف‌های مردم که بگویند من تو را به مکر کشته‌ام؟!
امام نگاهش کردند:‌ «با محمدم خوب رفتار کن»
شب بعد امام برای همیشه چشم‌هایش را بست‌. صبح که مردم جمع شده بودند پشت در‌، همه می‌گفتند‌: «مامون پسر پیامبر را کشت.»
مامون خودش اين را انتخاب کرده بود.