تلخي كلام بعضي ها را جز سكوت مرهمي نبود و كنايه بعضي را نيز پاسخي قاطع فقط مي‌توانست هموار كند.از وقتي امام به خراسان رسيده بود با اينكه اخلاق و كراماتش خيلي ها را شيفته كرده بود و همه جا حرف از او بود اين نفوذ خيلي ها را به هراس انداخته بود.

خبر نماز باران امام همه جا پيچيده بود و همان قدر كه دوستان امام را شادمان ساخت باعث خشم دشمنان شد. حميد بن مهران به مامون گفت: ابوالحسن را احضار كن تا درباره موضوعي با او بحث كنم! مامون قاصدي را نزد امام فرستاد. وقتي امام پيش مامون آمد، تا چشم حميد به ايشان افتاد، بي‌مقدمه گفت: ‌در كوي و برزن برايت قصه‌ها ساخته‌اند و بيش از اندازه ستايشت مي‌كنند! سال‌هاي سال است باران از آسمان مي‌بارد.
بدون اينكه كسي باعث آن باشد و اين بار نيز مثل هميشه باريده است. حتي اگر شما هم دعا نمي‌كرديد، چنين مي‌شد. حال چه دليلي دارد كه مردم شما را بزرگ مي‌دارند و به عنوان بهترين انسان ياد مي‌كنند؟ بعد به دو تصوير شير كه روي پرده بود اشاره كرد و گفت: اگر شما صاحب كرامت هستيد، اين شيرها را زنده كنيد تا من را بدرند!
امام كه تا آن زمان سخني نگفته بود، براي اثبات قدرت الهي و اظهار كرامت اهل بيت(ع)، به تصوير اشاره كرد و فرمود: «دونكما الفاجر» ‌اين فاسق را بدريد! ناگهان غرشي برخاست و دو شير زنده از پرده بيرون جهيدند و حميد بن مهران را بلعيدند و به جاي خود بازگشتند.
مامون كه وحشت زده شده بود، از هوش رفت و به زمين افتاد و به دستور امام وي را به هوش آوردند و او كه سراپا وحشت و اضطراب بود، از امام تقاضا نمود كه حميد را برگرداند، ولي امام فرمود: ‌اگر عصاي موسي ساحران را بر مي‌گرداند، اين شيرها نيز چنين مي كردند.