خورشيد خود را به وسط آسمان کشيده بود. گرماي تابستان رمق گنجشک ها را گرفته بود و خودشان را در پناه سايه شاخه ها پنهان کرده بودند. از گلدسته مسجد صداي اذان مي آمد امام آن روز را در قصر مأمون بود و آماده مي شد تا برود.
مأمون خدمتکاران را صدا زد: «آب بياوريد وضويي بگيريم.»خدمتکاري پيش دويد و تعظيمي کرد و آن گاه رفت و به سرعت با تنگي برگشت. تنگي زيبا بود و نقره کار و دردستان خدمتکار که جواني سياه بود زيباتر مي نمود. خدمتکار بار ديگر تعظيمي کرد و در مقابل مأمون ايستاد، مأمون همان طور که داشت با امام حرف مي زد، آستينهايش را بالا زد و رو به خدمتکار کرد: «آب بريز»
چند نفر ديگر از خدمتگزاران هم آماده به خدمت ايستاده بودند. خدمتکار با احتياط آب را در دستان مأمون ريخت و مأمون شروع کرد به شستن دست ها. بار ديگر دستش را پيش آورد و خدمتکار دوباره به آرامي تنگ آب را خم کرد و آب در دستان مأمون ريخت و بعد از چند لحظه وضوي مأمون تمام شد، مأمون خواست از جاي خود برخيزد و دست و صورتش را خشک کند، خدمت کاري با حوله به دست ايستاده بود و قدمي پيش آمد تا حوله را به مأمون بدهد، اما قبل از اينکه او کارش را انجام دهد، امام رو به مأمون کرد و با آرامشي خاص گفت: «وضويتان ايراد دارد! »
مأمون عصباني شد اما چيزي نگفت مکثي کرد و با لحني که نا خشنودي در آن پيدا بود پرسيد: «ايراد دارد چرا؟»
حالا همه مي خواستند بدانند امام چه جوابي به مأمون مي دهد.
«خداوند در قرآن فرموده است، هر کس به ديدار پروردگار خود اميد دارد، بايد کار نيک و شايسته کند و هيچ کس را در پرستش پروردگار شريک نسازد.»
مأمون ايستاده بود و هيچ جوابي نداشت تا در مقابل حرف امام بگويد، آب دهانش را قورت داد. حوله را از دست خدمتکار گرفت و صورت و دستها را خشک کرد. خود تنگ آب را به دست گرفت و مشغول ريختن آب در مشتش شد. امام خداحافظي کرد و به سمت در به راه افتاد، امام مي رفت تا خود را به مسجد برساند و نماز را با ديگر مسلمانان به جماعت بخواند. هوا گرم بود و مأمون غضبناک داشت وضو مي گرفت...