اين خاطره به نقل از يكي از طلبه‌هاي مدرسه علميه در راستاي تشرف آيت‌ا... انصاري شيرازي از حرم مطهر رضوي .

معمولا عادت داشتيم تابستان‌ها را در مشهد و در جوار حرم مطهر امام رضا(ع) بگذرانيم. به خاطر همین هر سال با عده‌اي از دوستان طلبه از قبل هماهنگ مي‌کردیم و اين فصل را در آنجا دوره آموزشی برگزار مي‌نموديم.
یکی از سال‌ها که در مدرسه جعفریه مشهد و در نزدیکی حرم مطهر و مسجد صدیقی‌ها ساکن بودیم، برنامه دوستان به این نحو بود که همه قبل از اذان به حرم مشرف مي‌شدند و بعد از نماز صبح، براي صرف صبحانه و برنامه‌های آموزشی به مدرسه بر‌مي‌گشتند.
یکی از سحرها در حال خواندن دعا در یکی از رواق‌ها بودم که متوجه رد شدن آیت‌ا... انصاری شیرازی شدم. من که علاقه خاصی به این عالم خاشع و متواضع داشتم، سریع به دنبالش راه افتادم تا در یک موقعیت مناسب از وي درخواستی کنم.
همین طور که دنبالش مي‌رفتم، مي‌دیدم که او به دلیل کهولت سن وقتی از بین نمازگزاران رد مي‌شد، پایش به بعضی از مهرها مي‌خورد اما بر خلاف خیلی‌ها که بدون توجه مي‌گذشتند، سریع بر مي‌گشت. مهر را مي‌بوسید و جلوی صاحب آن مي‌گذاشت و با خشوعی خاص و دست به سینه از او عذرخواهی مي‌کرد. شاید در عرض چند دقیقه این کار سه یا چهار بار تکرار شد.
وقتی در موقعیتي مناسب و خلوت، نزديكش رفتم و بعد از عرض ارادت خواستم چند لحظه‌اي را در جمع دوستان مدرسه جعفریه باشد تا همه از توصیه‌های اخلاقی وي بهره‌مند شوند، اين عالم بزرگ که همواره با خشوعی بی‌حد با افراد صحبت مي‌کند، عذرخواهی کرد و گفت: عذر مرا بپذیرید و باور کنید حال جسمی‌ام اصلا خوب نیست والا بالاترین افتخار، حضور در جمع سربازان امام زمان(عج) است. من با توجه به اینکه خیلی دوست داشتم او را در جمع خود داشته باشیم، روی این امر اصرار کردم و گفتم: حاج آقا! حالا که تا حرم تشریف آوردید، مدرسه هم به حرم خیلی نزدیک است. وي که اصرار مرا دید، گفت: عزیزم نگاه به حال من نکن؛ باور کن اگر لطف آقای رئوف نبود، من الان توی بستر خوابیده بودم. من سر درد شدیدی دارم اما همین که پایم را توی حرم این بزرگوار مي‌گذارم، نیرو مي‌گیرم. مطمئن باش پایم را بیرون بگذارم، از درد بی‌تاب مي‌شوم.